Chinees Nieuwjaar
Chinees Nieuwjaar, 
de eerste dag van de eerste maand van het Chinese maanjaar is de belangrijkste feestdag van de Chinezen; het heet ook wel het Lentefeest. Andere namen waren vroeger de Eerste Morgen of de Drie ochtenden. De Eerste morgen was het begin van een heel jaar, maar omdat de Chinezen tegenwoordig ook de westerse kalender gebruiken, noemen ze 1 januari de Eerste Morgen en ter onderscheiding het Nieuwjaar volgens de Chinese kalender nu het Lentefeest. De 'Drie Ochtenden' betekent de ochtend van het jaar, van de maand en van de dag, en geeft aan dat het Lentefeest niet alleen het begin van een nieuwe dag is, maar ook het begin van een nieuwe maand en een nieuw jaar.
Het eerste wat men doet op Nieuwjaarsdag is de voorouders eer bewijzen. Dat heet het Juiste Begin. Meestal vindt het 's morgens vroeg plaats, maar er is geen vaste tijd voor en dat is ook de reden waarom op die dag het geluid van vuurwerk, nu eens toenemend, dan weer afnemend, voortdurend te horen is. Tijdens het juiste Begin zijn alle lampen in de hoofdhal van het huis aangestoken, bij de deuropening en rond de offertafel hangen rode slingers en op het altaar liggen Nieuwjaarssinaasappels, Nieuwjaarskoeken, hartige kleefrijsttaarten, drie soorten offergaven (bv. varkensvlees, vis en kip), kopjes thee en drank, vier soorten vruchten, wierook en kaarsen en dergelijke klaar. De hele familie komt bijeen om de voorouders en de goden te eren door met stokjes brandende wierook in de handen buigingen te maken , waarna de jongeren op volgorde van generatie en leeftijd de ouderen gelukwensen. De rode slingers staan voor 'vreugde', de aangestoken lampen voor 'licht' en het hele ritueel dient om de liefde van de goden, voorouders en ouders niet te vergeten en dankbaarheid te tonen. Na de ceremonie van het Juiste Begin is het nieuwe jaar pas werkelijk aangebroken.
De viering van het Chinese Nieuwjaar is tot vandaag toe niet sterk veranderd. De oude traditionele nieuwjaarsviering is bewaard gebleven in dingen als het afsteken van vuurwerk, het ophangen van 'Lentespreuken' (dubbele gelukbrengende versregels opgehangen bij de deur), 'Lentebloemen', de draken- en leeuwendans, het uitdelen van 'geld om het jaar neer te drukken aan de kinderen, nieuwjaarsbezoeken aan de familie en vrienden, bezoeken aan tempels om wierook te branden en ook in de gokspelletjes die ter gelegenheid van Nieuwjaar in elke familie gespeeld worden. Chinezen zijn van nature meestal ijverig en spaarzaam en zelden belust op lichtzinnig vermaak; maar met Nieuwjaar is er volgens hen niets op tegen om eens een gokje te wagen.
Het Lantaarnfeest
Het Lantaarnfeest heet ook wel het Feest van het Opperste Principe,
De Nacht van het Principe of Klein Nieuwjaar. Men kan ook zeggen dat dit het laatste hoogtepunt is van het Lentefeest.
De viering van het Feest van het Opperste Principe is begonnen in de Han-dynastie (206 v.C.-220 n.C.). In de Geschiedenis van de Han-dynastie staat: "De houder van de Koperen staaf (een soort hoofdstedelijke commissaris van politie) ziet toe op het nachtelijke uitgaansverbod, maar de keizer gelaste het verbod op de vijftiende van de eerste maand in te trekken. Dat heette de 'vrije nacht', waarop men 's nachts met lantaarns rondtrok. Tijdens de verschillende dynastieën werd het feest levendiger en kleurrijker.
Tijdens het Lantaarnfeest werden overal, van het keizerlijk paleis tot in de huizen van het gewone volk, lampen aangestoken, in tempels en bij erebogen over de straten en dergelijke werden rijen lampionnen opgehangen. Overal werden ook lampionnen wedstrijden gehouden, met optochten van kinderen, elk met een lampion in de hand. Tegenwoordig is het niets bijzonders meer om duizenden lichtjes tegelijk te zien, maar in het verleden, toen de verlichting 's nachts erg gebrekkig was, moeten die duizenden brandende lantaarns een fantastische indruk hebben gemaakt.
